HTML clipboard
Rasûlullah (s.a.s.) dua eden bir adamin, dua sirasinda, Hz. Peygamber (s.a.s.)'e salat ve selam okumadiğina sahit olmustu. Hemen: "bu kimse acele etti"  buyurdu. Sonra adami çağirip: "Biriniz dua ederken, Allah Teala'ya hamd ve sena ederek baslasin. Sonra Peygamber'e salat okusun. Sonra da dilediğini istesin."  buyurdu.

Duaya hemen muradini söyleyerek değil; Allah'in adini anarak, Allah'a hamd ederek Rasûlüne (s.a.s.) salat u selam getirerek baslamak gerekir. Hamdele ve salveleyi Arapça okuyamayanlar Türkçe söyle derler: "Hamd, alemlerin rabbi Allah içindir. Peygamberimiz (s.a.s.)'e, O'nun ailesine ve tüm sahabelerine salat ve selam olsun." Ayrica, duaya baslamadan önce tevbe-istiğfar edilmesi ve duaya kisinin kendisiyle baslamasi tavsiye edilmistir.

Rasûlullah (s.a.s.) buyurdular ki: "Kisinin yaptiği dualar içinde en hayirlisi sudur: 'Ey Allah'im, Senden dünya ve ahirette afiyet istiyorum."

"...Allah'tan avuçlarinizin içiyle isteyin, sirtlariyla istemeyin. Duayi tamamlayinca avucunuzu yüzünüze sürün."

Dua esnasinda gözü göğe dikmemeli ve gaflet ile dua etmemelidir. Hz. Peygamberimiz buyurmustur ki: "Bazi kimseler, namazda gözlerini göğe dikerek dua etmekten vazgeçsinler. Yoksa, Allah onlarin gözlerini kör eder."

Dua esnasinda israr ile dua etmek ve duayi üç defa tekrarlamak da duanin kabul edilmesine dair gözetilmesi gereken sartlardandir. İbn Mes'ud (r.a.) söyle demistir: "Hz. Peygamber (s.a.s.) dua ettiği zaman üç kere tekrar ederdi. Allah'tan bir sey istediği zaman üç kere isterdi. Dua ettikten bir müddet sonra, yerine gelmediğini görünce  "dua ettim de duam kabul edilmedi" dememek lazimdir. Rasûlullah (s.a.s.): "Acele edip  'dua ettim, kabul edilmedi'  demedikçe birinizin duasi kabul edilir." buyuruyor. Dua ederken Allah'in kabul edeceğinden emin olarak yapmak gerekir. Hz. Peygamber: "Allah'a duayi size icabet edeceğinden emin olarak yapin. Sunu bilin ki, Allah gafletle oyalanan kalbin duasini kabul etmez."Dua yapip bitirdikten sonra "amin"  demek gerekir.

Allah'a dua ederken veya zikrederken, yani gerçek anlamiyla ibadet halinde, sesi yükseltmek doğru değildir, dinimizce hos görülmemistir. Çünkü kendisine dua ettiğimiz, zikrettiğimiz, yani ibadet ettiğimiz varlik, içimizden geçirdiğimiz düsünceleri dahi bilen, haberdar olan ve isiten bir varliktir. O halde bize bu kadar yakin olan bir varliğa seslenirken  sesi yükseltmek, bağirip çağirmak; ihlasin sinirlarindan gösterise, dua hudutlarindan sikayet ve davaya geçen bir tecavüzü gösterir.