Peygamberimizin (s.a.v) Konuşması ve Gülmesi

Peygamberimiz, insanların en fasih (fesâhatli) ve en tatlı sözlü olanıydı. Düzgün konuşmanın önemini belirtir ve kendisini örnek göstererek, "Ben Arapların en fasih konuşanıyım." derdi. (Taberanî)

Aişe (ra)’a şöyle demiştir:

"Peygamberimiz, sizin gibi uzun ve fasılasız konuşmazdı. O kısa ve aralıklı konuşurdu; kelimeleri ipliğe dizilen inciler gibi tane tane söylerdi. (Müttefekun aleyh) Bu sebeple, isteyen onun sözlerini rahatlıkla ezberleyebilirdi." (Taberanî)

Sesinin tonu yüksek, vurgusu kuvvetli, nağmesi güzeldi. (Tirmizî, Nesaî) Uzunca susar ve ihtiyaç olmadıkça konuşmazdı. (Tirmizî) Konuşunca da günah veya çirkin olan bir söz söylemezdi. Razı olduğu veya kızdığı kimseler hakkında abartılı konuşmazdı. Ne kimseyi fazla över, ne de haksızca eleştirirdi. (Ebu Dâvûd, Hâkim) Eleştirilerini şahıslara yöneltmez, prensipler ve usûller şeklinde açıklardı.